“. . . Няма такой сiлы, каб годна апець рукi тыя, што ствараюць шкло, чароўную керамiку i кафлi, непаўторную старадаўнюю скульптуру. i дойлiдства: вясёлку Каложы, пабудаваную са святла Камянецкую вежу суровыя камянi замкаў-i адметную тыпова беларускую готыку(Мiр i Заслаўль). i барока, пышнае, як лотас. i класiцызм. i непаўторнае драўлянае дойлiцтва, роўнага якому цяжка знайсцi. Тое, калi звычайная мужыцкая сякера паспрачацца з разцом Фiдзiя. . . Няма такой сiлы, каб забаранiць любiць. Пранiкнiцеся любоўю да маёй роднай Беларусi, людзi Велiчна i горда яна таго варта. . . ”

Уладзімір Караткевіч

За часы свайго iснавання беларускi народ стварыў выдатную i самабытную спадчыну. Архiтэктура, якой i прысвячаецца дадзеная работа, з’яўляецца яе састаўной часткай i займае сярод помнiкаў матэрыяльнай i духоўнай культуры асобнае месца. Чаму? Менавiта ў архiтэктуры больш чым у якой iншай сферы чалавечай дзейнасцi адлюстравана ўся гiсторыя чалавецтванне толькi яго iдэалогiя, сацыяльна-палiтычнае жыцце, але i эканамiчнае развiцце грамадства.
Нягледзечы на вялiкiя страты падчас шматлiкiх разбуральных войнаў, на Беларусi захавалася мноства непаўторных па сваей прыгажосцi i арыгiнальнаму архiтэктурнаму рашэнню помнiкаў.